Zondag 21/09/2025
Die dag stond al een lange tijd op de kalender met rood aangestipt.
Hier had ik al een heel jaar naar toe getraind. Veel getwijfeld, vooral over het zwemmen. De open water trainingen van de afgelopen maanden hadden mij een heel stuk geholpen maar toch bleef ik twijfelen. Zowel in het water als er na. Ik lag nooit echt ontspannen in dat groene sop daar in Zwevegem. Ook al zei onze PDG van de club dat het zuiver water was. Het kostte mij telkens moeite om te zwemmen. Ik vond geen rust, werd vaak misselijk of het kostte mij veel energie. Gelukkig vond ik op de laatste zwembadtraining nog de nodige bevestiging door goede duurtraining. Het was de bevestiging die ik nodig had.
Hier stond ik dan, no way back. De bewerkte versie van de Gladiator soundtrack ontroerde mij zo dat ik plots die krop in mijn keel diende door te slikken. Ook dat nog zo tien minuten voor de start. Ik had de raad opgevolgd van Dieter om vooraf al even in het water te rollen zodat ik de frisse temperatuur gewoon was. 14 graden en een noordwestenwind van 2, kortom het was niet te branderig daar op de oever van Lac de l’eau d’heure.
Allez, weg die krop en daar gaan we! Wat was me dat, zo’n hoop groene badmutsen samen. Leek wel of we allemaal erwtjes waren. Lekker dicht op elkaar. Ik waande mij in een moshpit op een metal festival.
Pas half weg kon ik echt beginnen door zwemmen met crawl. In de eerste fase was enkel schoolslag mogelijk maar daar maakte ik mijn geen zorgen om. Ik had het onder controle. Het deed deugd om de Redbull boog te zien naderen. Eindelijk de poort naar de hemel. Eens het zwemmen over was, kon ik pas genieten had ik mij voorgenomen. Maar al tijdens het zwemmen had ik rust gevonden en ik kwam vooruit!
De wissel ging goed. Even bijtanken en terug de rust vinden in de eerste kilometers fietsen dat was het volgende plan en dat ging goed. Tot aan de bevoorrading was het een stevig parcours maar het liep lekker. De eerste passage rond het eventdorp gaf me een waanzinnige kick. Uitbundige supporters en hier een daar een gekende stem die zich schor schreeuwde, man wat deed dat deugd.
Ronde 2 verliep ook zonder problemen en ik stoof naar fase drie. Fiets terug aan de haak bij nummer 520 net naast de grote witte tent met grijze lantaarnpaal. Ik wist nog goed waar mijn stal was. Kousen en loopschoenen aan, nummer draaien en weg ermee. Op naar de laatste 10 kilometer. Lastige afdaling net naast de finish, dat afremmen om die scherpe bocht te nemen deed mij geen deugd. Ik voelde een kramp op komen en dan nog wel in beide billen. Gelukkig stonden de drie kinderen een beetje verder, met bevoorrading. En onder impuls van de kids, ging ik weer door.
De krampen liep ik er uit en ik vond mijn tempo. Wederom gaf de passage door de wisselzone en finish me een kick.
De laatste kilometers, flitste door mijn hoofd. Man wat was ik aan het doen. Mijn eerste kwart, toch zot? 1 September 2024 stond ik daar aan de rand van het zwembad. Het voelde voor mij ook echt als één september. Geen boekentas maar een zak vol met lood. Hop in het water zei Lucie. Maar ik kan niet crawl zwemmen zei ik. En zie nu, zondag 21 september zo ergens rond 17u45, ben ik hier bezig aan mijn laatste kilometers.
Bij mijn eerste triatlon, zij het dan wel de fun triatlon van Viersel, zei Fredje dat hij een lach en glinstering gezien had in mijn ogen. Eén van dat vraagt naar meer. Wel Fredje, die glimlach is alleen maar groter en die glinstering is nog sterker. De steun en vertrouwen van jullie allen, het geduld van de Lucie & Niki, een gemeende dank hiervoor. Deze wijze ervaring is er dankzij jullie.
— Bart Vanmaercke