Op 21 maart, zo’n zes maanden geleden, besloot ik om een nieuw doel te stellen. De weken die volgden stonden in het teken van voorbereidingen, met tussendoor deelname aan de kwarttriatlon in Kortrijk en de Ironman 70.3 in Westfriesland. Zwemmen en fietsen verliepen telkens uitstekend, maar het lopen bleef mijn zwakke punt.
Na drie jaar in de triatlonsport wist ik dat ik mijn trainingen consequenter moest opvolgen. Midden juli hakte ik de knoop door: na een laatste uitstapje naar Tomorrowland schakelde ik volledig over op trainingsmodus. Coach Niki voorzag een aangepast loopschema, en ik nam me voor dit zo trouw mogelijk te volgen.
Zomerse trainingsweken in Oostenrijk
Tijdens onze familievakantie in Oostenrijk kreeg ik de kans om echt te investeren in het lopen. De bergen maakten het zwaar — mijn eerste training eindigde al wandelend — maar gaandeweg vond ik mijn ritme. Via Strava ontdekte ik een vlakker parcours en werkte ik het schema netjes af met langere afstanden tot 25 km.
De uitdaging van de lange duurloop
Eenmaal terug thuis bleek de combinatie met werk en gezin opnieuw pittig. Lange, trage duurlopen waren moeilijk vol te houden. De motivatie vond ik vaak via Strava-updates van clubgenoten en mijn broer, die na tien jaar opnieuw gestart was met lopen (en dezelfde marathon zou lopen): “ik kan toch niet achterblijven.”
Een sprinttriatlon in Gent gaf me extra vertrouwen: ondanks een stevig fietstempo (37 km/u) liep ik de 5 km in 25:39. Toch bleef de grote test de 30 km-training, waar coach Niki op bleef hameren.
Na enkele mislukte pogingen lukte het uiteindelijk — zowel benen als hoofd werkten mee.
Drie dagen vol sport
Op vrijdag 26 september was het zover.
Samen met clubgenoten Dimitri en Arnoud begon ik aan drie intense dagen.
- Dag 1 – Zwemmen
We kregen gezelschap van Eveline, die ook de 3,8 km aflegde, en Delphine, die deelnam aan de 1,9 km. Het zoutgehalte van het water was even wennen, maar het prachtige zonnetje maakte veel goed. Dag 1: check.
- Dag 2 – Fietsen
’s Ochtends was het nog fris, maar het beloofde opnieuw een zonnige dag te worden. Dimitri en ik zochten een groepje om voordeel te halen uit het drafting-effect, maar als niet-doorwinterde koersrijders stonden we al snel zelf op kop van een langgerekt peloton. De rit verliep vlot en zoals onze coaches hadden benadrukt: goed eten en drinken hield ons op de been. Op kilometer 172 wachtte een tijdrit van 4 km, die meetelde voor het klassement. Hoewel dat voor ons geen doel was, namen we de kop en reden we 38 km/u gemiddeld. “Dit ga ik morgen voelen,” dacht ik nog. Even later passeerden we de finishboog: dag 2 volbracht! - Dag 3 – Marathon
Op de laatste dag sloten opnieuw enkele bekenden aan. Chris, altijd in vorm en altijd klaar voor een uitdaging, had zich last minute ingeschreven. Kort na de middag begon Veerle (de vrouw van Dimitri) aan haar halve marathon.
Zoals gevreesd liet ik me meeslepen door het tempo van de massa en kwam ik na 2u08 al halverwege. Dimitri liep slimmer, samen met pacer Marie. Ik wist dat ik mijn tempo niet zou volhouden en schakelde noodgedwongen over op blokken van 900 m lopen en 100 m wandelen. Twee kilometer voor de finish stond Chris, al lang binnen, klaar met een laatste peptalk. Met pijn in elke vezel haalde ik uiteindelijk opgelucht de finish.
De conclusie
We did it! Sprekend voor zowel Dimitri als mijzelf was er nooit focus op tijden of klasseringen, dit weekend draaide vooral om de weg ernaartoe, het genieten onderweg en vooral: het bereiken van de finish.
Maar 2 van onze clubgenoten halen wél klassement en verdienen zeker een extra pluim:
- Delphine zwom zich met een sterke tijd naar de 2de plaats in haar categorie.
- Arnoud toonde zijn klasse met de 6de tijd op de marathon en een 2de plaats bij de heren in het Long Course Weekend-klassement.
En minstens even belangrijk: een welgemeende dankjewel aan al onze supporters, langs het parcours en vanop afstand. Jullie enthousiasme gaf ons telkens dat extra duwtje in de rug. Dankzij jullie werd dit weekend nóg specialer.
Een ervaring om trots op terug te kijken — en een stevige stap dichter bij onze ultieme uitdaging: de Ironman.
— Samuel Varlet